Hoe mijn burn-out begon…#1

Oké, nu gaat het voor mij wel heel persoonlijk worden. In deze blog deel ik je het begin van mijn burn-out. Geen leuk verhaal, maar wie weet heb je er wat aan.

Het was de vraag: ‘Wat zou je doen, als je alles kon veranderen aan je leven nu?’ die ervoor zorgde dat ik alles eruit gooide. Al een aantal maanden liep ik op m’n tenen. Deed ik teveel en kon ik niet loslaten. Dat zorgde ervoor dat ik alleen maar perfectionistischer werd. Ik leefde naar de Kerstvakantie toe, omdat het thuis en op het werk vrij druk was. Toen was het Kerstvakantie, als juf ben je dan 2 weken vrij, maar kon ik niet ontspannen. Ik was ontzettend moe, snel emotioneel en prikkelbaar. Bij het minste zakte de moed me in de schoenen. Ik gleed voor m’n gevoel steeds verder naar beneden. Tot de bewuste avond, waarin ik met m’n moeder een avondje weg was. En ze me de vraag stelde: ‘Wat zou je doen…. als je alles kon veranderen aan je leven?’
Ik gaf aan dat ik m’n taak in de kerk los moest gaan laten, want dat gaf me de meeste druk. Dit terwijl dit zo m’n hart had. Ik ging er helemaal voor, misschien wel een beetje teveel.. Nog hetzelfde weekend heb ik dit stopgezet en is er heel liefdevol op gereageerd vanuit de kerk. We hadden er geen tijdslimiet aan vast gekoppeld, ik ging rust nemen. En dat doe ik tot op de dag van vandaag.

Op m’n werk ging ik door, want ik dacht ik door m’n taken te verlichten wel een relaxtere tijd zou ingaan.
Tot ik een paar weken later ook op m’n werk een mental-break-down had. Er was een verbouwing boven mijn lokaal bezig. En ik kón echt letterlijk niet meer. Het geluid, de klas, het was teveel. In de teamkamer zat ik te huilen, want ik was ‘op’. Een collega sprong heel lief in voor mijn klas.
De dagen erna lag ik in bed, ging ik naar de huisarts en gaf ik aan dat ik ‘op’ was. M’n huid is heel rood en onrustig. En ik sliep voor geen meter en dat terwijl ik zo moe was.

De kinderen gingen een nachtje logeren, zo hadden Laurens ik extra tijd samen en kon ik ’s middags slapen. ’s Avonds zijn we naar een concert geweest, waar ik God optilde boven deze bizarre omstandigheid. Wat het dan ook was, Jezus was sterker en in-control. Het aanbidden van God voelde toen als een sleutel, en dat is het ook tot op de dag van vandaag.

Op een gegeven moment kon ik letterlijk niets meer. Ik kon de kinderen niet verdragen, had fysiek geen energie meer om het huishouden te doen, ik sliep veel (ook overdag) was doodop, m’n dochter naar school brengen was teveel, me douchen en aankleden voelde alsof ik marathon deed en de trap op omdat ik boven iets had laten liggen leek wel onmogelijk.

Het boek van David de Vos dat ik in mijn kast had liggen ‘Jezus en een burn-out’, gaf heel veel herkenning. Bijna eng! Bijna dat je denkt, hoe kan dit, het gaat over mij…
Later werd dit ook door een psycholoog vastgesteld: ‘Je hebt een burn-out’.

Een maand later, na de enorme huilbui in het eetcafé met m’n moeder, ging ik op school aangeven dat het niet met me gaat en dat ik niet weet hoe het verder gaat. Er wordt enorm begripvol op gereageerd. M’n directeur had al gezien dat het niet echt goed ging. Ik had veel ziek-zijn klachten, ik was maar aan het doorgaan en ik wilde alles ook nog heel goed doen, dat waren voor hem al signalen geweest.
We spraken toen af dat ik 2-3 weken thuis zou zitten. Dan zou ik met de bedrijfsarts bellen.
Inmiddels zijn die paar weken een heleboel maanden geworden en heb ik officieel het stempeltje ‘arbeidsongeschikt’. Op het moment van schrijven duurt dit bij elkaar 7 maanden. Hoe het verder gaat, dat weet ik nog niet. Wel weet ik dat ik het heel rustig aan ga doen en m’n gezondheid het tempo aan laat geven.

Nu wil ik dezelfde vraag aan jou stellen, misschien gaat het wel supergoed met je. Misschien ook niet.
Wat zou jij doen, als er één ding is die je kan veranderen in je leven? Iets wat je eigenlijk maar doet, omdat je het jezelf oplegt? Omdat je misschien denkt dat anderen het van jou verwachten. Of omdat je denkt dat als jij het loslaat, dat alles in het honderd loopt. Uit ervaring kan ik zeggen: je bent niet on-misbaar. Zorg goed voor jezelf! Take care!

Over een tijdje hoop ik wat tips te delen over hoe ik m’n leven easier heb kunnen inrichten. En misschien ook wel tips om uit de burn-out te klimmen (maar zover is het nog niet).